Pomiary hałasu lotniskowego — obszary ograniczonego użytkowania i oceny środowiskowe

Hałas lotniskowy rządzi się innymi prawami niż hałas drogowy czy przemysłowy — impulsowy charakter, specjalistyczne metodyki i osobne regulacje prawne. Dla inwestycji planowanych w pobliżu lotnisk konieczna jest analiza klimatu akustycznego uwzględniająca ruch lotniczy.

Specyfika hałasu lotniskowego

Hałas lotniskowy różni się zasadniczo od hałasu drogowego czy przemysłowego. Charakteryzuje się impulsowym charakterem — pojedyncze zdarzenia akustyczne (starty i lądowania) trwają krótko, ale osiągają bardzo wysokie poziomy. Między zdarzeniami poziom tła akustycznego może być relatywnie niski. To sprawia, że standardowe metodyki pomiaru hałasu środowiskowego są niewystarczające — konieczne jest stosowanie specjalistycznych wskaźników i programów obliczeniowych. Podstawowym wskaźnikiem stosowanym w Polsce i Unii Europejskiej dla hałasu lotniskowego jest LDWN oraz LN, wyznaczane z uwzględnieniem łącznej liczby operacji lotniczych w roku i charakterystyk akustycznych poszczególnych typów statków powietrznych.

Obszary ograniczonego użytkowania wokół lotnisk

Dla portów lotniczych, dla których nie można dotrzymać standardów jakości środowiska w zakresie hałasu poza terenem lotniska, tworzone są obszary ograniczonego użytkowania (OOU). Są one ustanawiane przez sejmik województwa na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko lub przeglądu ekologicznego. W granicach OOU wyróżnia się strefy o różnych ograniczeniach w zagospodarowaniu terenu — zakazach budowy obiektów chronionych, wymaganiach dotyczących izolacyjności akustycznej budynków. Granice stref wyznacza się na podstawie izolinii LDWN i LN, obliczonych za pomocą certyfikowanych programów (np. INM, AEDT) z wykorzystaniem danych o ruchu lotniczym i charakterystykach akustycznych statków powietrznych. Raporty OOŚ dla lotnisk i inwestycji w ich sąsiedztwie wymagają szczegółowej analizy oddziaływania akustycznego z uwzględnieniem planowanego ruchu lotniczego, typów statków powietrznych i procedur podejścia. LEMITOR realizuje takie analizy dla inwestycji w zasięgu oddziaływania lotnisk cywilnych i wojskowych.

Pomiary hałasu lotniskowego — metodyki i wymagania

Pomiary hałasu lotniskowego realizuje się zgodnie z metodyką ICAO (Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego) i normą PN-ISO 20906. Wymagają one specjalistycznego sprzętu pomiarowego — wielokanałowych systemów akustycznych zdolnych do automatycznej rejestracji zdarzeń lotniczych, synchronizowanych z danymi radarowymi lub bazą danych operacji. Stałe systemy monitorowania hałasu lotniskowego instalowane są na obwodzie lotnisk i w pobliskich miejscowościach. Dostarczają danych do bieżącej oceny zgodności z ograniczeniami operacyjnymi i do rocznych raportów środowiskowych lotniska. Dla potrzeb jednorazowych ocen (np. przy opracowaniu raportu OOŚ lub aktualizacji OOU) prowadzi się krótkoterminowe kampanie pomiarowe z rejestracją co najmniej kilkudziesięciu operacji reprezentatywnych dla typowego ruchu.

Inwestycje w sąsiedztwie lotnisk — co sprawdza organ?

Przy inwestycjach planowanych w pobliżu lotnisk — niezależnie od tego, czy inwestycja leży w granicach OOU — organ środowiskowy sprawdza, czy projektowany obiekt nie będzie narażony na hałas przekraczający wartości dopuszczalne dla danego rodzaju zabudowy. Dla obiektów wymagających ochrony akustycznej (mieszkania, szpitale, szkoły) konieczna może być analiza klimatu akustycznego z uwzględnieniem aktualnego i prognozowanego ruchu lotniczego.